Getting Personal| Het gevoel van onmacht, depressie en onbekende ziekte??! ??

Vandaag ga ik iets dieper dan uiterlijk en beauty. Ik wil het namelijk hebben over onmacht in situaties en het gevoel van depressie. Niet een onderwerp die iedere dag besproken wordt. Dit artikel is heel persoonlijk voor mij en ik schrijf het omdat ik het gevoel heb dat er nog meiden in deze situatie zitten/zaten. En ik wil die meiden duidelijk maken dat ze er niet alleen voor staan en dat vele mensen kampen met dit probleem. En hoe hard en ongeloofwaardig het NU klinkt, je komt er door, je wordt beter!

Het begin

Waar begin ik met dit verhaal? Ik zal maar gewoon bij het begin beginnen.

Op 11 November 2016 was ik extreem onwel, ik had barstende hoofd pijn, koorts die in 5 min kwam en ging en extreem veel pijn aan mijn buik. De krampen werden erger en erger en besloot mijn vader op te bellen. Vervolgens gingen we onmiddellijk naar het ziekenhuis en werd ik binnengebracht op spoed. Eenmaal daar aangekomen hebben ze verschillende onderzoeken gedaan waar de resultaten allemaal negatief waren, op medisch vlak was er niets aan de hand. Met dit gevoel mocht ik het ziekenhuis na enkele uren al terug verlaten. Ik heb een weekje uitgeziekt en alles bleek beter te gaan, alles was ok en ik voelde mij terug goed. Dacht ik…..

De Onverklaarbare ziekte

Na dat weekje ging ik terug aan de slag met mijn werk. De eerste dag dat ik werkte merkte ik dat ik nogal stijfjes was en na een halve dag werken was ik al helemaal op, toch hielt ik het een hele dag vol. In eerste instantie dacht ik dat het kwam door een week niets gedaan te hebben, ik dacht dat mijn lichaam terug moest wennen om zoveel in beweging te zijn. De 2de dag was een halve dag dus ik verwachte dat het vlot ging gaan, eenmaal begonnen met werken merkte ikzelf dat mijn lichaam echt niet inorde was en ik moest me 4 uur vooruit slepen! Dit was meer dan gewone spierpijn. De 4 uren waren om en had bijna niets gedaan toch heb ik dit volgehouden tot de 3de dag werken. De derde dag moest ik terug maar 4 uur werken dit ging met moeite maar ik hielt vol, eenmaal thuis had ik enorme pijnen en het was het soort pijn dat ik niet kon omschrijven, mijn aderen kwamen uit, mijn pupillen stonden groot,het gevoel in mijn benen was onbeschrijfelijk en mijn schouderbladen deden zo pijn! Zonder overdrijven? Ik dacht dat ik dood ging van de pijn, ik had nog nooit zulke pijn gehad en ervaren, ONBESCHRIJFELIJK!!! Ik besloot naar de dokter te gaan, die gaf me een pijnstiller en daarmee moest ik het doen. Weken later was de pijn nog even intens en de dokter besloot om me door te verbinden met een specialist in het ziekenhuis.

De specialist in het ziekenhuis gaf me terug hoop, wand intussen was dit al weken aan de gang en ik voelde geen verbetering. Hij deed testen en zei dat mijn ijzer veel te laag stond en door behulp van een bakster met ijzer ging de pijn ook weer verdwijnen. Dus zo gezegt, zo gedaan. De week erop ging ik naar het ziekenhuis voor een bakster met ijzer en normaal zou de pijnen moeten wegtrekken een paar weken na de behandeling. Ondertussen waren we al een paar maand verder…. de pijn bleef. Op dat moment snapte ik mijn lichaam niet, ik kon amper nog iets doen zonder pijn, ik was onzeker, het was alsof mijn leven van me was weg getrokken. Tot op de dag van vandaag kunnen ze nog altijd niets zeggen over mijn “ziekte” want ze weten nog niet wat het is!!??

De Onmacht

Nu kom ik aan mijn volgende punt, de onmacht. Omdat ik niet weet wat ik heb en omdat ik mijn pijn niet kan verklaren dus ook niet genezen blijf je over met onmacht. De eerste weken van mijn “ziekte” dacht ik het komt allemaal wel goed. Maar naar een paar maand met pijn en onzekerheid te leven, denk je daar anders over. Ik was kwaad!! Kwaad op de medische wereld, die mij niet kon helpen. We zijn 2017, de medische wereld is er zo op vooruitgegaan de laatste jaren en toch kunnen ze niet zeggen wat ik heb?? Zo dacht ik op dat moment. Er waren dagen dat ik opstond, in de douche ging en ging liggen in de zetel, gewoon omdat ik niets meer kon doen van de pijn. De meiden die deze onmacht hebben meegemaakt zullen weten wat ik bedoel. Ik had niets meer aan mijn dagen en mijn leven bleef stilstaan, ik ging niet vooruit in het leven omdat die ” ziekte” mij met alles tegen hielt. Ondertussen kreeg ik ook nog eens pillen waarvan ik van 20u s’avonds tot 14u s’middags sliep.

De depressie

Omdat mijn dagen gevuld waren met pijn en leegte, zag ik er geen uitweg meer in. Er kwam geen oplossing voor de pijnen die mij al maanden achtervolgde, ze kunnen het zelf geen naam geven. Na maanden deze ervaringen te hebben voelde ik me enorm leeg. Ik had huilbuien, deed niets omdat ik niets kon doen van de pijn. Het enigste wat ik nog deed was slapen en eten, de kilo’s vlogen er vanaf en ik wist het geen plaats te geven. De onzekerheid maakte mij kapot. Ik was niet meer kwaad op de medische wereld, ik was teleurgesteld erin. Mijn woede veranderde in verdriet. Ik had zoveel vragen, hoelang zal dit nog duren? Vinden ze de oorzaak van mijn pijn? Zal ik zo door het leven moeten? Ik zat in een diepe diepe put en ik wist niet meer hoe ik eruit moest komen!!!

Hoe het verder moet? 

Het was me allemaal teveel en besefte dat ik mijn leven terug in handen moest nemen!! Hoe het verder moet? Daar kan ik geen direct antwoord op geven maar ik weet en besef nu dat die ” ziekte” mij niet klein mag krijgen. Ik moet er tegen vechten, ik mag niet opgeven! De volgende stap is dat ik doorverbonden ben met UZ Gent. En ik geloof uit het diepste van mijn hart dat ze daar mij zekerheid zullen kunnen geven en dat ze daar mij zullen kunnen helpen! Ik Ben 25 jaar en heb nog een hele leven voor mij. Ziek of niet ziek, je moet er iets moois van maken. Ik heb geleerd om er anders naar toe te kijken. Ik mis wel mijn werk omdat ik toch mijn dagen daarmee kon vullen en omdat ik mensen om me heen had en het sociale contact. Omdat er toch een leegte was en ik iets nuttigs wou doen in mijn leven buiten elke dag in mijn zetel te zitten. Besloot ik terug om aan mijn blog te werken. Ik ben wel heel beperkt met wat ik kan doen, als ik iets fysieks doe dan ben ik heel snel uitgeteld en heb constante pijn, maar ik heb terug iets om mijn dagen te vullen, iets om naar uit te kijken!!

Mijn Advies

Mijn advies naar meiden toe die in dezelfde situatie zitten is: Geef niet op! Ondanks alle pijn en alle frustratie heb ik mijn passie terug geopend en ben ik terug begonnen met bloggen, dus verander het negatieve in het positieve! Ja, ik heb nog dagen waar ik verga van de pijn en ja, ik heb nog dagen dat ik echt in de put weer zit maar klim eruit en probeer iets te zoeken waar je naar uit kijkt! Vroeger zag ik alles negatief, “ze zullen nooit een oplossing vinden”, ” ik zal mijn hele leven hiermee moeten leven”, … Verander die ingesteldheid! Nu geloof ik uit het diepste van mijn hart dat het goed met mij komt, dat er een einde aan deze periode in mijn leven zal komen, dat ik weer vooruitga in het leven, dat ik alsnog een happy ending ga hebben, ik geloof daar echt in. En als je daarin blijft geloven, geef je jezelf hoop en geef je jezelf een toekomst. Alles komt goed zolang je niet opgeeft! En dit meisje geeft niet op, ik kom er wel!

Ik ben erg, erg, erg benieuwd naar meiden die zelf te maken hebben gehad of hebben met depressie, onmacht, en al die andere gevoelens waar ik over schreef! Als je daar zin in hebt mag je, jou verhaal hieronder schrijven of mag je die mailen naar beautybuddz@gmail.com. Want je staat er niet alleen voor, we hebben elkaar en we steunen elkaar!


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *